တစ္ခုခုျဖစ္လာေတာ႔မလား ေတြးမိတုိင္း တစ္ခုခုျဖစ္ျပီးသြားဖို႔ကို ေမွ်ာ္လင္႔တယ္

March 25, 2014 at 3:25pm

တစ္ခုခုျဖစ္လာေတာ႔မလား ေတြးမိတုိင္း တစ္ခုခုျဖစ္ျပီးသြားဖို႔ကို ေမွ်ာ္လင္႔တယ္

အေသြးအသားထဲ ဇမ္မဲလ္ဗုိက္စ္အာနိသင္ဆန္ဆန္

ပုိးမႊားေတြ

လြန္းဆက္ႏုိးျမတ္၏ “လာပါျပီ ဗမာျပည္လူမႈလိင္တစ္ပုဒ္”ကို ခ်ဥ္းကပ္ျခင္း - (တည္တံ႔)

မွတ္မွတ္ရရ ကဗ်ာေ၀ဖန္ေရးမိတ္ဆက္နဲ႔စတင္ရင္းနွီးျပီးဒီစာေပအမ်ိဳးအစားကို ႏွစ္လိုသေဘာေတြ႔တဲ႔ခံစားမႈမ်ိဳး ရခဲ႔တာ (ဆရာ)ေအာင္ခင္ျမင္႔ေၾကာင္႔ပဲ။ဆယ္တန္းေအာင္ျပီးစအခ်ိန္ ဘာရည္ရြယ္ခ်က္မွတိတိပပမပါဘဲ စာေပအမ်ိဳးအစားစံုေအာင္ လက္လွမ္းမီသမွ်ရွာေဖြျမည္းစမ္းတဲ႔ကာလမွာ သူ႔ရဲ႕ကဗ်ာေလ႔လာခ်က္ေဆာင္းပါးေတြကို ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္စြဲဖတ္ခဲ႔ဖူးတယ္။ ေနာက္ပုိင္းမွာ ပုိျပီးက်ယ္ျပန္႔ေအာင္ ခ်ဲ႕ထြင္ရွာေဖြလာျဖစ္ခဲ႔တာကေဇာ္ေဇာ္ေအာင္၊ မင္းခက္ရဲ၊ သူရနီ စသျဖင္႔ .. ။ ရွာရင္းဖတ္ရင္းပဲ ေ၀ဖန္ေရးစာေပအမ်ိဳးအစားဟာအေရအတြက္အားျဖင္႔ေရာ အရည္အေသြးအားျဖင္႔ပါ က်ဲပါးတာကိုလည္း သတိျပဳမိတယ္။ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ခ်င္းအေနနဲ႔သာအေတြ႔ရမ်ားျပီး တစ္စုတစ္စည္းထဲ ေတြ႔ရေလ႔မရွိတာလည္း ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မယ္။ ဒါမွမဟုတ္ စုိင္း၀င္းျမင္႔ကဗ်ာေပါင္းခ်ဳပ္ထဲကေမာင္သာႏုိး၊ ေအာင္ခင္ျမင္႔၊ မုိးေ၀းနဲ႔ ေမာင္ယုပုိင္ရဲ႕လက္ရာေကာင္းေတြလုိ အမွာစာက႑ထဲမွာေပၚလာတတ္လာလည္း ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အခုေနာက္ပိုင္းမွာ အြန္လိုင္းကဗ်ာေလာကပိုက်ယ္ျပန္႔လာတာနဲ႔အမွ် လိုင္းေပၚမွာဆုိရင္လည္း ကဗ်ာေရးသူေတြမ်ားလာသလို တစ္ဖက္က ကဗ်ာေ၀ဖန္ေရးဘက္မွာေမာင္ခ်ာလီ၊ ေမာင္တီးတုိ႔လို ကဗ်ာေ၀ဖန္ေရးသမားေတြရွိလာျပီး သူ႔တုိ႔လက္ရာေတြကို ကဗ်ာဆရာေတြနဲ႔ကဗ်ာပရိသတ္ေတြ ေလးစားအသိအမွတ္ျပဳလာရျပီ။
အရင္ကေတာ႔ ကဗ်ာနဲ႔ ကဗ်ာေလ႔လာခ်ဥ္းကပ္တဲ႔ ေ၀ဖန္ေရးေဆာင္းပါးပံုစံကိုသေဘာက်ႏွစ္သက္ျပီး စြဲျမဲဖတ္ရႈတာကလြဲလို႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔မသက္ဆုိင္တဲ႔အရာလို႔ပဲ ခံယူထားခဲ႔တာ။ကၽြန္ေတာ္ဟာ ကဗ်ာဆရာမဟုတ္၊ ေ၀ဖန္ေရးသမားလည္း မဟုတ္တဲ႔အတြက္ ကၽြန္ေတာ္႔တာ၀န္က ဖတ္ရႈရုံသက္သက္ပဲ။ပရင္႔မီဒီယာေပၚမွာျဖစ္ေစ အြန္လုိင္းမွာျဖစ္ေစ ကဗ်ာဆရာေတြဟာ ကဗ်ာေရးသားျခင္းအမႈ ဆက္လက္ျပဳလုပ္ေနၾကမွာျဖစ္သလို ေ၀ဖန္ေရးသမားေတြဘက္ကလည္း သူတုိ႔တာ၀န္အတုိင္း ေလ႔လာခ်က္ေဆာင္းပါးေတြ ဆက္လက္ေရးသားဖုိ႔ၾကိဳးစားေနမွာပါ။စာဖတ္သူတစ္ဦးအေနနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔တာ၀န္က ဒါေတြကို လက္လွမ္းမီသေလာက္ ဖတ္ရႈဖုိ႔သက္သက္ပဲ။

သုိ႔ေသာ္ လြန္းဆက္ႏုိးျမတ္ရဲ႕“လာပါျပီ ဗမာျပည္ လူမႈလိင္တစ္ပုဒ္” ကဗ်ာ/ကဗ်ာအေရးအသားကို ဖတ္ျပီးခ်ိန္မွာေတာ႔ ပထမဆံုးအၾကိမ္အျဖစ္ဒီကဗ်ာရဲ႕အတြင္းသားနဲ႔ အျခားကြယ္ျမွဳပ္ထားတဲ႔အစိတ္အပုိင္းေတြအထိ ဆက္လက္တူးဆြၾကည္႔လိုစိတ္ေပၚလာတယ္။ ကဗ်ာဟာ ဖတ္သူေနရာကကၽြန္ေတာ္႔ကို ထင္မွတ္မထားတဲ႔ ေရွာ႔ခ္တစ္ခုနဲ႔ရုိက္ခတ္လိုက္တယ္။ကၽြန္ေတာ္ဟာ ဖတ္ရႈ၊ အနက္ျပန္၊ ဆြြဲဆန္႔ေတြးေတာ၊ ျပီးေတာ႔ ႏွစ္သက္သေဘာက်/မက် ဆံုးျဖတ္စတဲ႔ လုပ္ရုိးလုပ္စဥ္အစီအစဥ္အတုိင္း ဒီကဗ်ာကို ခ်ဥ္းကပ္ရုံနဲ႔ မလံုေလာက္ေတာ႔ဘူး။ ကဗ်ာနဲ႔ပတ္သက္ျပီးေျပာစရာရွိလာတယ္၊ ေျပာခ်င္တာေတြရွိလာတယ္လို႔ ခံစားရတယ္။ ဒီအတြက္ ကဗ်ာနဲ႔စပ္လ်ဥ္းျပီးတစ္စံုတရာထုတ္ေဖာ္ေရးသားရေတာ႔မယ္။ ကိုယ္႔အေတြးအျမင္နဲ႔ ခ်ဥ္းကပ္ပံုကို ထည္႔၀င္ျပရေတာ႔မယ္။ေနာက္ျပီး လႈိက္ခနဲျပဳတ္က်သြားခဲ႔တဲ႔ ကဗ်ာတြင္းနက္ထဲမွာ ဘာေတြကိုမ်ားဖမ္းဆုပ္ရယူႏုိင္မလဲဆုိတာပင္လယ္ဓားျပတစ္ေယာက္ရဲ႕ေလာဘမ်ိဳးနဲ႔ ရွာေဖြရေတာ႔မယ္။
…………………………………………………………………………………………………………………......

တစ္ခါတုန္းက အသိအကၽြမ္းကဗ်ာဆရာတစ္ေယာက္ကသူ႔ကဗ်ာတစ္ပုိဒ္ကို ဘယ္လိုအနက္ျပန္သလဲ ေ၀ဖန္ေပးပါလို႔ ေျပာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ျပံဳးျပီးျငင္းပယ္ခဲ႔ဖူးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔အတြက္ကေတာ႔ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ စတင္သေနၶတည္ခ်ိန္မွာ ကဗ်ာဟာ ေရးသူနဲ႔သက္ဆုိင္တယ္။

ေလ ထဲ မွာ ၀ဲ (တည္တံ႔ (G.B.K))

ေတာင္တက္ေတာင္ဆင္းလမ္းဟာ ေစာေစာနက ရြာထားခဲ႔တဲ႔မုိးေရေၾကာင္႔ စိုစြတ္ေျပာင္လက္ျပီး အနက္ေရာင္ေျမြတစ္ေကာင္ ျငိမ္သက္လဲေလ်ာင္းေနသလိုမ်ိဳးပဲ။ သူ႔ရဲ႕ေက်ာျပင္ေပၚက မ်က္ႏွာျပင္မညီတဲ႔အရုိးအေငါအဆစ္ေတြေၾကာင္႔ ေငြမင္ေရာင္စကူတာဆုိင္ကယ္ေလးက အလိုရွိသေလာက္ တရိပ္ရိပ္မေျပးႏုိင္တာေတာင္ တေ၀ါေ၀ါနဲ႔၀င္ရုိက္တဲ႔ေလတုိးသံေတြၾကားေနရလို႔ အရွိန္မေသးဘူးဆုိတာ သိႏုိင္တယ္။ နီနာရဲ႕ဆံႏြယ္ရွည္ေတြက တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ႏွာေခါင္း၀ဆီ လူးလြန္႔တုိးေ၀ွ႔လာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္သိပ္ၾကိဳက္တယ္ေျပာခဲ႔ဖူးတဲ႔ သင္းပ်ံ႕ပ်ံ႕ရနံ႔တစ္ခုရဲ႕ စြဲမက္ဖြယ္ျဖားေယာင္းမႈနဲ႔အတူေပါ႔။ ဒါေပမယ္႔ ဆုိင္ကယ္ထုိင္ခံုရဲ႕ေဘးတစ္ဖက္တစ္ခ်က္စီက လက္ကုိင္တန္းကို ခပ္တင္းတင္းဆုပ္ကုိင္ထားရလို႔ ရင္ခုန္ဖုိ႔အေတြးေတြ ခဏေဖ်ာက္ထားရတယ္။ ေရာက္ေနတာက ေနသားတက်မရွိလွတဲ႔ ပံုစံတစ္ခုမဟုတ္လား။ ကၽြန္ေတာ္႔ခႏၶာကိုယ္ ေတာင္႔ေတာင္႔မတ္မတ္ျဖစ္ေနတာကို သတိထားမိသြားတဲ႔ နီနာက ရယ္ျပီး သူ႔ကိုဖက္ထားပါလားလို႔ ေျပာတယ္။ ဒါဟာ သိပ္ေတာ႔ေကာင္းတဲ႔အၾကံမဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ျပန္ရယ္ျပျပီး (သူမျမင္ရမွန္းသိေပမယ္႔) ေခါင္းခါလိုက္တယ္။ မတ္ေစာက္တဲ႔ေတာင္ဆင္းေနာက္တစ္ေနရာကိုေရာက္ေတာ႔ ေျပာသလို လုပ္လုိက္ခဲ႔ဖို႔ေကာင္းတယ္လို႔ ေတြးမိျပန္ေရာ။

ကမ္းေျခလမ္းထဲကိုခ်ိဳးေကြ႔လာေတာ႔ ညေနခင္းေနေရာင္က လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ကို ျပန္လည္ျဖန္႔က်က္အုပ္မုိးစျပဳေနျပီ။ ကဗ်ာဆရာတစ္ေယာက္သာရွိရင္ ေရႊျခည္ေတြအနားကြပ္ေဘာင္သတ္ထားတဲ႔

အမ်ိဳးသမီးအခြင္႔အေရးနဲ႔ တန္းတူညီမွ်မႈ __တည္တံ႔(G.B.K) ---

 ေမ႔ထားလို႔မရတဲ႔အခ်က္က စစ္ေအးေခတ္လြန္ ကမာၻၾကီးကုိယ္တုိင္က အုိင္ဒီယုိလိုဂ်ီကိုးကြယ္မႈကို စြန္႔ပစ္ဖို႔ ေျခလွမ္း ၾကဲလာေနျခင္းပဲ။ ပါရာဒိုင္းေတြရဲ႕ေရြ႕လ်ားမႈလားရာဟာ စံႏႈန္းနဲ႔ ယဥ္ေက်းမႈအေဟာင္းေတြကို တစစ ျဖိဳဖ်က္တုိက္ခ်ဖုိ႔ ဦးတည္ေနတယ္။ အခ်ိဳ႕က အေနာက္ပံုစံယူျခင္းလုိ႔ ခပ္လြယ္လြယ္နာမည္တပ္ၾကေပမယ္႔ သိမႈအျမင္သစ္ေတြနဲ႔ စံႏႈန္းေတြ ဆင္႔ကဲေျပာင္းလဲလာဖုိ႔ အျခားအေၾကာင္းအခ်က္ေတြကလည္း အခြင္႔အေရးေပးေနတာျဖစ္တယ္။ ေတာ္ဖလာရဲ႕ တတိယလႈိင္း၊ အနာဂတ္ေသြးလန္႔မႈျပႆနာတုိ႔နဲ႔ ရင္းႏွီးျပီးသူေတြကေတာ႔ ဒီဆုိလိုရင္းကို ပိုျပီးက်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ သေဘာေပါက္ႏုိင္မယ္။ အလြယ္အားျဖင္႔ ေခတ္ရဲ႕ေတာင္းဆုိမႈလို႔ ျခံဳငံုအနက္ျပန္ႏိုင္တယ္။ ဘရြတ္ခ္လာမ္မာက သူ႔ရဲ႕ေဆာင္းပါး “The Kids Are Not All Right” မွာ တရုတ္မ်ိဳးဆက္လူငယ္ေတြရဲ႕ အတိတ္နဲ႔အဆက္ျပတ္မႈအေပၚ သံုးသပ္ထားျပတယ္။ ဥကၠဌေမာ္ရဲ႕ စာအုပ္နီေလးမ်ားဟာ ယေန႔ေခတ္ လူငယ္ေတြအေပၚ ၾသဇာလႊမ္းမုိးသက္ေရာက္မႈ မရွိေတာ႔သလို လိုလည္းမလိုအပ္ေတာ႔တဲ႔ အေျခအေနမ်ိဳးပဲ။ ဂ်ပန္ဟာလည္း လတ္တေလာႏွစ္မ်ားမွာ လူငယ္မ်ိဳးဆက္မ်ားအၾကား

အာပလာဆရာရႊီးႏွင္႔ စကားစျမည္___တည္တံ႔ (G.B.K)

"ဆရာ .. ဆရာ"
ကၽြႏု္ပ္သည္ အိမ္ေရွ႕ေလွကားရင္းမွ ေအာ္ေခၚသံေၾကာင္႔ တေခ်ာက္ေခ်ာက္ရုိက္လက္စ စာတစ္ပုဒ္ကို လက္စသတ္ရင္း ကြန္ျပဴတာေရွ႕မွ ထလာခဲ႔ရသည္။ တံခါး၀မွာရပ္ေနေသာ ခပ္ရြယ္ရြယ္လူငယ္တစ္ေယာက္သည္ ကၽြႏု္ပ္ကို ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ အျပည္႔ပါေသာ မ်က္လံုးရႊဲၾကီးမ်ားျဖင္႔ စူးစိုက္ၾကည္႔လ်က္ရွိသည္။

- "ဆရာအာပလာရႊီးလားမသိဘူးခင္ဗ်ား"
- "အိန္း ကၽြႏု္ပ္ပဲကြဲ႔။ ကဲ ဆုိပါဦး လာရင္းကိစၥ"
- "ကၽြန္ေတာ္က xxxမဂၢဇင္းတုိက္ကပါ။ ဆရာနဲ႔ခ်ိန္းဆုိထားတဲ႔အင္တာဗ်ဴးအတြက္ တုိက္ကလႊတ္လိုက္လို႔ပါ"

ထုိအခါက်မွ ကၽြႏု္ပ္လည္းသတိရမိသြားသည္။ ယမန္ေန႔က မဂၢဇင္းတုိက္တစ္ခုမွဖုန္းဆက္၍ အင္တာဗ်ဴးလက္ခံေပးပါရန္ တုိးလွ်ိဳးေတာင္းပန္ခဲ႔၏။ ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကားလူၾကိဳက္မ်ားလွသည္႔ ကၽြႏု္ပ္လိုစာေရးဆရာအေက်ာ္အေမာ္အဖို႔ လူသိ မ်ားျပီးျဖစ္သည္႔အတြက္ ေသးဖြဲလွသည္႔

ဒီလိုပါပဲ နာဒီယာ၊ တစ္ခါတစ္ခါ ဘ၀ဟာ အသားမပါဆားမပါ တည္တံ႔ (G.B.K)

ဒီလိုပါပဲ နာဒီယာ .. ။
မွတ္တမ္းမွတ္ရာတစ္ခ်ိဳ႕ က်န္ေကာင္းက်န္ဦးမွာေပါ႔။ ေခါင္းထဲမွာေတာ႔ တဆစ္ဆစ္နဲ႔ နာက်င္ကိုက္ခဲလုိ႔။  ဖန္ခြက္ထိခတ္သံေတြ၊ ဂီတသံေတြ၊ တီးတုိးစကားသံေတြ၊ အေရျပားခ်င္း ထိေတြ႔ေဆာ႔ကစားသံေတြနဲ႔ မေန႔ညကအေၾကာင္းေတြ မေျပာၾကနဲ႔စုိ႔လား။ နီေထြးလွပတဲ႔မင္းရဲ႕ႏႈတ္ခမ္းႏွစ္လႊာေပၚမွာ လက္ညွိဳးတစ္ေခ်ာင္း ကန္႔လန္႔ျဖတ္တင္လုိ႔ အမူအရာနဲ႔တားခ်င္တားမယ္။ မ်က္လံုးတစ္ဖက္ မွိတ္ျပခ်င္ျပမယ္။ ပူေႏြးဆဲအတိတ္ေတြကို အေအးခန္းထဲ ထုိးသိပ္ထည္႔လိုက္ျပီး ဆလိုက္မီးေရာင္ကို လက္ရွိကာလအပိုင္းအျခားတစ္ခုေပၚ ေရႊ႕ေျပာင္းလိုက္တယ္။ မနက္ႏုိးလာခ်ိန္တုန္းက တစ္ေထာင္တန္ဘယ္ႏွစ္ရြက္ မင္းရဲ႕လက္ကိုင္အိတ္ထဲမွာ ရွာေတြ႔ခဲ႔သလဲ။ သံုးရြက္လား ေလးရြက္လား။ ဒီလိုပါပဲ နာဒီယာ၊ လူၾကီးမင္းဟာ ထံုးစံအတိုင္း အိပ္ယာထေနာက္က်ေနတယ္။
ေရခ်ိဳးခန္းထဲက မင္းျပန္ထြက္လာခ်ိန္အထိ၊ တစ္ညလံုးေမ႔ေလ်ာ႔ေနခဲ႔တဲ႔ ေကဘဲလ္တီဗီကို