ကၽြန္ေတာ္က ညဥ့္နက္ေအာင္စာေရးတတ္သျဖင့္ မနက္အိပ္ရာထ ေနာက္က်တတ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ႏိုးတဲ့အခ်ိန္
ဆိုလွ်င္ မိန္းမက အလုပ္သြားၿပီ။ ကေလးေတြကလည္း ေက်ာင္းသြားၾကၿပီ။ အေမႏွင့္ အိမ္ေဖာ္မိန္းကေလးသာ
ရွိသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္မႏိုးခင္ တယ္လီဖုန္းလာလွ်င္ အိမ္ေဖာ္မိန္းကေလးက ကိုင္ေလ့ရွိသည္။ ကၽြန္ေတာ္
ႏိုးေတာ့မွ ဘယ္သူဆက္တယ္၊ ဘာမွာတယ္ဆိုတာ ျပန္ေျပာျပသည္။
ကၽြန္ေတာ့္ဆီ ဖုန္းဆက္ေလ့ရွိသူမ်ားမွာ စာအုပ္ထုတ္ေ၀သူမ်ား၊ စာနယ္ဇင္းအယ္ဒီတာမ်ား၊ စာေရးဆရာမ်ားသာ
ျဖစ္သျဖင့္ နာမည္ေတြက ထူးထူးဆန္းဆန္းေတြပါေနသည္။ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္မွတယ္လီဖုန္းကလည္း "ဒစ္ဂ်စ္တယ္"လိုင္း
မဟုတ္ေသးဘဲ "တဂ်စ္ဂ်စ္"လိုင္းသာျဖစ္ေသာေၾကာင့္ မသဲကြဲတာကလည္း တစ္ေၾကာင္းေၾကာင့္ အိမ္ေဖာ္
မိန္းကေလးသည္ မၾကာခဏ နားၾကားလြဲတတ္၏။ စိတ္ကူးခ်ဳိခ်ဳိစာေပကို စကၠဴခ်ဳိခ်ဳိဟု ၾကားသည္။ ဆူဒိုနင္ကို
ေဆာ္ဒါနင္ဟု မွတ္သည္။ တစ္ခါကလည္း မေအးသီ ဖုန္းဆက္တယ္ဆိုလို႔ ဦးေႏွာက္စားခဲ့ရၿပီးေနာက္မွ
မေဟသီမဂၢဇင္းက ဆက္ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း သိရ၏။
ဒီေန႔မနက္လည္း ကၽြန္ေတာ္အိပ္ရာႏိုးေတာ့
"မနက္က ဦးေလးဆီ ဖုန္းလာတယ္"ဟု ေျပာသည္။
"ဘယ္သူလဲတဲ့လဲ"
"ဦးတိန္ညင္လို႔ ေျပာတယ္"
ကၽြန္ေတာ္ ဦးေႏွာက္စားသြားရ၏။ အသိမိတ္ေဆြထဲမွာ ဒီနာမည္မ်ဳိးမရွိပါဘူး။ သဲလြန္စရွာမွပဲဆိုၿပီး
"ဟဲ့..ေနစမ္းပါဦး၊ အသံက ဘယ္လိုမ်ဳိးလဲ"
"ေယာက်္ားအသံပဲ"
"ဒါေတာ့ သိတာေပါ့ဟ၊ လူႀကီးသံလား၊ လူငယ္သံလား"
သူက ခဏစဥ္းစားၿပီး
"ဟို...ဟို...ေၾကာ္ျငာထဲကအသံမ်ဳိး"
"ေဟ..ဘယ္လို"
"ဟိုဒင္းေလ၊ ဟို ေခ်ာင္းဆိုးေပ်ာက္ေဆးေၾကာ္ျငာထဲက ကၽြန္ေတာ္ ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္ပါဆိုတဲ့ အသံမ်ဳိး"
ထိုအသံမ်ဳိးကို ၾကားေယာင္ၾကည့္သည္။ ၀င္းဦးလိုလို၊ ေက်ာ္ေဆြလိုလို အသံႏွင့္ေျပာတတ္တာ ဘယ္သူေတြရွိသလဲ။
ႏွစ္ေယာက္ရွိသည္။ တစ္ေယာက္က တိုင္းရင္းသားမဂၢဇင္းက ဆရာလင္းေဇာ္ခိုင္၊ သူကေတာ့မျဖစ္ႏိုင္။ ဦးတိန္ညင္ႏွင့္
တျခားစီပဲ။ ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့... ဟာ... ဟုတ္ၿပီ...သိၿပီ။
"ဟယ္.. ဘယ္ကလာ ဦးတိန္ညင္ရမွာလဲ၊ ဦးတည္ၿငိမ္ပါ"
ထိုစဥ္မွာပင္ တယ္လီဖုန္းသံျမည္လာသျဖင့္ ေကာက္ကိုင္ၿပီး ထူးလိုက္သည္။ ထင္တဲ့အတိုင္း ဆရာေမာင္တည္ၿငိမ္ပါပဲ။
ဆရာတို႔ အင္တာဗ်ဴးဂ်ာနယ္ထဲမွာ "ႏွစ္ကုိယ္ခြဲ"အင္တာဗ်ဴးဆိုေသာက႑တစ္ခုဖြင့္လွစ္ထား၍ ေရးေပးပါဟု
ေတာင္းပန္အမိန္႔ေပးေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ရက္ခ်ိန္းေတာ့မေပးႏိုင္။ စိတ္ကူးေပၚလာတဲ့အခါ
ေရးပါမည္ဟု ထံုးစံအတိုင္း မေရရာေသာကတိကိုေပးၿပီး ႏွပ္ထားလိုက္ေလသည္။
