ဗိုင္းရပ္(စ္)လွလွတစ္ေကာင္ရဲ႕ အဆိပ္အသိုးအျမည့္မ်ား (မိုဃ္းဇက္ေသာ္)

အတိုင္းအဆမရိွ ေမွာင္ေနတဲ့ ဗလာနယ္ညေတြထဲ ရင့္မူးစြာ ထိုးက်ခဲ့ရတယ္။ အဆင့္အတန္းတဲ့… ထြီ…သြားစမ္း။ ႏႈတ္ခမ္းပဲ့ခ်င္း မီးလာမႈတ္ျပမေနနဲ႔။ ဂုဏ္သိကၡာတုကို တံဆိပ္ကပ္သူေတြ…ဦးေႏွာက္တစ္ျခမ္းမီးပ်က္ေနသူေတြ။ ဘာေတြဘယ္လိုျဖစ္ျဖစ္ ကံ့ေကာ္ၿမိဳ႕႐ိုးကို ခ်ိဳးဖ်က္ၿပီး နင့္ရဲ႕ပါးခ်ိဳင့္နိမ့္နိမ့္ေလးဆီ ငါျပန္ခဲ့ၿပီ…ေဒလီယာ။ ငါ့အေသြး အသားကို ၀ါးမ်ိဳပါ…ငါ့အသက္႐ွဴပြင့္ေတြက်႐ံႈးေအာင္ က်ည္ဆန္ေတြ တစ္ေတာင့္ခ်င္းပစ္ခတ္ေနတာ နင့္႐ုပ္နာမ္ေလးပါ။ တစ္ခါတေလေတာ့လည္း လြမ္းတယ္ဆိုတာ ကိုယ့္ႏွလံုးသားကိုယ္ နာက်င္စြာ ဓားေပါက္ေလ့က်င့္ေနရတာမ်ိဳးပါကြယ္။ ငါေဗြမယူပါဘူး။ နင္တို႔အသိုက္အ၀န္းက မီးေတြ ငါ့အက်င့္စာရိတၱထဲအထိ လာလာစူးေနတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ငါတစ္ေယာက္ တည္း ငါနဲ႔ငါ စစ္ျဖစ္ခဲ့ရေပါ့။
                                                            ***

ေရေပးပါ…။ ဘယ္သူ႔မွ မၾကားၾကဘူးလား။ အားးးးးးးးးးး….တစ္စတစ္စ ငါ့မ်က္၀န္းေတြ…နစ္မြန္းက်ိန္းစပ္လာတယ္။ အသံေတြ ျပာႏွမ္းလာတယ္။ လူေတာထဲေနေပမယ့္ လူနဲ႔တူတာ တစ္ေယာက္မွ မရွိေတာ့ဘူးလား။ ငါကေကာ လူနဲ႔တူလို႔ လား။ လူ႕က်င့္၀တ္ေတြကို သုတ္သင္စုတ္ၿဖဲပစ္ေနတဲ့ လူေယာင္ေဆာင္ သတၱ၀ါပဲလား။ ေျဖစမ္းပါ(တစ္ေယာက္ေယာက္ျဖစ္ျဖစ္ေပါ့)။